Cor Gout

Het gedicht dat u hoort schreef Cor Gout als ode aan Metropole Palace.

Cor Gout is neerlandicus, filosoof, muzikant, schrijver en dichter.

Als neerlandicus gaf hij les aan de Thorbecke Scholengemeenschap in Den Haag, als filosoof was hij als medewerker verbonden aan de Centrale Interfaculteit van de Rijks Universiteit van Leiden.

In 1984 richtte hij de multidisciplinaire organisatie Trespassers W op, hetgeen resulteerde in de oprichting van een band (Trespassers W), een tijdschrift (Trespassers W, later Mondain den Haag), een radioprogramma (Radio Mondain den Haag op Lokatel), een uitgeverij en diverse evenementen.
Naast tekstschrijver, zanger en (mede-) componist van Trespassers W maakte hij deel uit van ‘The Reverend Cor Gout featuring Jan Moebius, Jan Kees Haks, Wilbert de Joode en Luc Houtkamp’, ‘Recyclops’. ‘Human Flesh’, ‘Ensemble Zwart-wit’ en ‘Gekruld Haags’.

Voor uitgeverij Aprilis schreef hij twee boeken over muziek, voor zijn literaire uitgever In de Knipscheer drie verhalenbundels, twee poëziebundels en een muziekboek. Voorts publiceerde hij bij BAAL Productions, Slibreeks Zeeland, Avalon Pers/Genootschap Gerrit Achterberg en Valerius Pers.

Bij zijn uitgeverij Trespassers W verschenen drie door hem samengestelde boeken over Den Haag en Scheveningen.

In 2011 richtte hij met Els Kort het literair tijdschrift Extaze op. In 2018 verschijnt van dat tijdschrift het 25e nummer.

Cor Gout over zijn motivatie om dit gedicht te schrijven:

“Het verhaal van A.G. van Tol heeft me altijd geïntrigeerd. Dat is één. Verder vond ik de Tuschinski-bioscoop in Den Haag, zoals ik die nog in zijn glorie heb mogen meemaken, een lust voor het oog. Het gebouw bepaalde het gezicht van dat bijzondere punt waar de Laan van Meerdervoort, de Groot Hertoginnelaan en de Carnegielaan elkaar ontmoeten. Het gaf dat stukje Den Haag iets majestueus. De derde motivering is mijn liefde voor het variété (vandaar ook de dance hall-achtige muziek bij de tekst), voor plaatsen waar mensen op levende muziek kunnen dansen en voor de film (de latere bestemming van het ‘palace’). Al met al een droom die dankzij Danilo Joanovic weer een klein beetje werkelijkheid kan worden.”